Dzieci - ptaki

    Piątek - szaro, zimno, mokro i ponuro. Kiedy zobaczyłam, co się dzieje za oknem, wszelka chęć do wychodzenia z domu schowała się w najdalszy kąt mojego mieszkania. Koniec tygodnia i taka pogoda…! Stwierdziłam, że może jak wyjdę to i odrobina słońca też się znajdzie.
I znalazła się, w samym sercu dzielnicy Bronowice, tj. w domu kultury, gdzie po raz kolejny odbył się warsztaty teatralne, w których uczestniczą dzieci z klasy IIIA SP NR 31 im. Lotników Polskich w Lublinie.

   Celem warsztatów jest wspólna praca nad spektaklem pt. ”Ptasie radio”,  do znanego i lubianego wiersza. Przypomnę, że scenariusz i tytuł nie są przypadkowe. Chodzi o nazwy ulic dzielnicy Bronowice i jej okolic, które wprost wpisują się w dzieło Juliana Tuwima. I znalazła się,w samym sercu dzielnicy Bronowice, tj. w  domu kultury, gdzie po raz kolejny odbyły się warsztaty teatralne, prowadzone przez Kasię i Adriana z uczniami ze Szkoły Podstawowej nr 31 w Lublinie.

    Warsztaty rozpoczęły się krótką rozgrzewką, bo jak wiadomo, przed każdym działaniem trzeba ciało obudzić i pobudzić. Pomimo przedpołudniowych godzin, nikt nie wyglądał na zaspanego, a i ja nie czułam nawet potrzeby wypicia kawy. Następnie uczestnicy zagrali ptasie „Memory” (ornitologiczna wariacja na temat znanej gry pamięciowej). Gra okazała się tak bardzo wciągająca, że konieczne było rozegranie kilku rund. Sądzę, że będzie to "must have" każdych kolejnych warsztatów. Dalej była już tylko praca, praca i jeszcze raz praca! 
Jak wiadomo, najniewdzięczniejszą rolą każdego reżysera jest przydział ról. Jest to zadanie tym trudniejsze, im zdolniejsi i fajni są aktorzy. Z tego miejsca ogłaszam, że za nic w świecie nie zamieniłabym się z Adrianem i Kasią, którzy musieli tego przydziału dokonać. Obeszło się bez łez i krwi, więc chyba jest sukces. Zatem, wszystkie wróble, zięby, pliszki, słowiki, sowy, dzierlatki zabrały się za wspólne czytanie scenariusza. I tu kolejna trudność, no bo jak tu się szybko przestawić, kiedy całe życie mówią na człowieka np. "Maciek", a teraz krzyczą "Wróbel, teraz Ty!".  Ja już dzisiaj wiem, widząc ich zapał i radość, że efekt końcowy będzie niezapomniany zarówno dla widzów, jak i twórców. Nie mogę się go zresztą doczekać.
    Porozmawiałam z kilkoma naszymi aktorami i jak się dowiedziałam, nie jest to ich pierwszy wspólny spektakl, zatem z tremą i zdenerwowaniem radzą sobie świetnie. Bardzo zazdroszczę. Uwielbiają przychodzić na zajęcia, spędzać ze sobą czas i twórczo go wypełniać.  Z takimi aktorami chciałby pracować niejeden reżyser, naprawdę.
   Wyszłam z warsztatów naładowana pozytywną energią i uśmiechem na twarzy. Od razu też świat nabrał kolorów i mój piątek był uratowany. Trzymam kciuki za naszych „małych aktorów” i czekam na kolejną próbę.
A póki co krótki film: https://www.youtube.com/watch?v=geDIxGuNtMw
oraz garść zdjęć

Pozdrawiam
Basia

Niech mówią inni

Dzisiaj ja zamilknę, a do głosu dopuszczę koordynatora naszego projektu, Joannę, która reporterowi Radia Lublin opowiedziała o realizacji projektu na ulicy Antoniny Grygowej:
http://moje.radio.lublin.pl/mlodziez-z-grygowej-poznaje-patronow.html

W dalszej kolejności przemawiać będą obrazy. Jako pierwsza - filmowa relacja z pierwszego spotkania z grupą rekonstrukcyjną:
https://www.youtube.com/watch?v=7Fu10_wT2gY

 Mam nadzieję, że Wam spodoba się równie bardzo co mnie drugi obraz, który dzisiaj dopuszczę do głosu, czyli plakat naszego projektu. Swoje wrażenia śmiało wyrażajcie w komentarzach.

Pozdrawiam
Basia

Garść metod

Postanowiłam wzbogacić naszego bloga o posty z serii "Garść metod". Będzie to cykl opisujący metody, które wykorzystaliśmy w projekcie, aby osiągnąć zamierzony efekt edukacyjny. Opisy będą na tyle ogólne, aby nie sugerować tematu ani sposobu wykonania. Zachęcamy do adaptacji do waszych warunków, potrzeb i możliwości (kadrowych, lokalowych, finansowych), aby nauka (szczególnie historii) przestała być wkuwaniem podręcznika, a stała się przygodą, na którą czeka się z utęsknieniem. Już starożytni filozofowie wiedzieli, że najlepsze efekty przynosi nauka przez doświadczenie. Na dowód Konfucjusz: "Powiedz mi, a zapomnę....,Pokaż mi, a zapamiętam..., Pozwól wziąć udział, a zrozumiem...".
Gra miejska to połączenie gry internetowej, happeningu i interaktywnej zabawy ulicznej i dobrze znanych harcerskich podchodów. Uczestnicy poznają historię miasta, dzielnicy, postaci z nim związanych, architekturę oraz walory turystyczne regionu. Ulice miasta staja się planszą gry, a zespoły uczestniczą w rozwiązywaniu zagadek "wchodząc" w przeszłość swojego miasta. Zabawa opiera się na wcześniej przygotowanym scenariuszu związanym omawianym tematem. W naszym przypadku byli to patroni ulic na Osiedlu Jagiellońskim w dzielnicy Felin w Lublinie. Zespoły rozpoczynają zabawę w podanym miejscu. Każda drużyna otrzymuje kartę gry i mapę. na kolejnych "punktach" mogą być zadania sprawnościowe, logiczne (np. wymagające odszyfrowania, znalezienia czegoś, odpowiedzenia na pytania itp.). Atrakcją gry mogą być osoby w kostiumach nawiązujących do tematu gry, które na wybranych punktach angażują kolejne drużyny do wykonania zadania.Udział w grze to niezwykły spacer po mieście/dzielnicy, to "zadarcie głowy" i oglądanie miasta innymi oczami. Zespół, który pierwszy rozwiąże postawione przed uczestnikami zadania wygrywa. Zwykle kryterium czasu nie jest najważniejsze, a stanowi tylko możliwość uzyskania punktów bonusowych. Przy ocenie poszczególnych drużyn decydująca jest jakość wykonania zadań, liczba poprawnych odpowiedzi na zadania na kolejnych punktach oraz wiedza uczestników gry. Dodatkowym walorem gry jest integracja uczestników, motywowanie do współpracy w obrębie drużyny, rywalizacja fair - play, nauka pracy i działania w grupie.
 Dla przypomnienia: gra miejska z naszego projektu w dzielnicy Felin:
https://www.youtube.com/watch?v=e8Za7XWZv58

Pozdrawiam
Basia

Lekcja historii - Major Henryk Dobrzański, ps. "Hubal"

Przypominając Wam mój ostatni post i pytania, którymi czasem ludzie nas dręczą, muszę stwierdzić, że gdyby dzisiaj ktoś zapytał mnie: „Co dziś robiłam?”, od razu odesłałabym go do tego wpisu.

Tak jak zapowiadałam, wybrałam się na osiedle im. Antoniny Grygowej i uczestniczyłam w spotkaniu dotyczącym postaci Henryka Dobrzańskiego, ps.”Hubal”, majora kawalerii Wojska Polskiego. O jego życiorysie i sukcesach opowiadał dr Marcin Baranowski, który na co dzień pracuje na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL. Oprócz prezentacji bohaterskiego i zasłużonego żołnierza II RP, wykład dotyczył również sytuacji Polski po I Wojnie Światowej w okresie 20-lecia międzywojennego i ówczesnych działaniach Armii Krajowej. Następnie na pobliskim placu, odbyły się zajęcia z grupą rekonstrukcyjną. Muszę przyznać, że panowie w pełnym umundurowaniu wojskowym z tamtych lat, robili wrażenie. Myślę, że nie tylko ja jestem tego zdania. Uczestnicy zostali podzieleni na 3 grupy i każda z nich odbywała ćwiczenia wojskowe. Dotyczyły one musztry i podstawowych jej komend, takich jak: „Baczność”, „Na ramię broń”, „Prezentuj broń”, „Ładuj broń”. Każdy z uczestników miał możliwość ćwiczenia musztry z replikami karabinów maszynowych, m. in. z karabinem systemu Mausera czy z ręcznym karabinem maszynowym systemu Maroszka. Uczestnicy uczyli się pozycji strzeleckich oraz sposobu obsługiwania broni. Dodatkowo, wszyscy mogli poczuć się jak na prawdziwym polu walki dzięki biegom z granatnikiem (wzór 35), kolejnej prezentowanej broni. Każdy mógł rozstawić broń, załadować nabój i oddać strzał. Oczywiście obyło się bez ofiar i strat wojennych. Na koniec, panowie ze Stowarzyszenia Rekonstrukcji Historycznej

Wrzesień 39, podsumowali pokazy przypominając najważniejsze informacje dotyczące osoby majora Dobrzańskiego, uzbrojenia i oporządzenia wojskowego. Nie mogło obejść się bez pamiątkowego zdjęcia, które dołączam do postu. Jako pamiątkę, każdy z uczestników mógł zabrać ze sobą łuskę po naboju. Mam i ja, jakby inaczej! Zaczepiłam kilku uczestników i porozmawiałam z nimi odnośnie ich wrażeń. Każdy z nich był bardzo zadowolony i stwierdził, że nie ma lepszej nauki historii niż bezpośredni z nią kontakt. A tak właśnie było. Może żeby zachęcić polskich uczniów do głębszej nauki naszej historii, nauczyciele powinni przychodzić na lekcję w mundurach? Sama z chęcią bym wtedy wróciła do szkoły!
Za tydzień kolejna rekonstrukcja, kolejna postać historyczna i kolejna dawka niezapomnianych wrażeń. Liczę na Waszą obecność.
Zapraszam do obejrzenia zdjęć.
Pozdrawiam
Basia

Co robisz w sobotę?

Dzisiaj jest ładny dzień, zatem każdą wolną chwilę staram się przeznaczyć na spacery i właśnie będąc w samym środku spacerowania dopadła mnie Zaduma. Zastanówcie się, co się kryje za pytaniem: Co robisz po szkole/pracy? albo O której kończysz lekcje/pracę? Otóż, za każdym z nich kryje się jakieś życzenie. Albo pytają Was rodzice i zwykle życzą sobie jakieś usługi w waszym wykonaniu, np. wyniesienia śmieci, zrobienia zakupów, wyprowadzenia psa. Albo z życzeniem zwracają się koledzy i tu przekrój jest ogromny, od pieniędzy, przez pilnowanie rodzeństwa itp. W każdym razie, zawsze, ale to zawsze za pytaniem: co robisz kiedyś tam? stoi czyjeś życzenie, mówiąc po ludzku ktoś czegoś od Was chce.
I właśnie z tego miejsca chcę was zapytać: Co robicie w sobotę od 10.00?
I jak słusznie się domyślacie, mądrzejsi po lekturze tego posta, czegoś od Was chcę. Otóż, chcę Was zaprosić na godzinę 10.00 na spotkanie z żywą historią, a mówiąc precyzyjniej z dr. Marcinem Baranowskim (Instytut Historii KUL), który opowie Wam o majorze Henryku Dobrzańskim "Hubalu", następnie posłuchacie o tradycjach i zwyczajach Wojska Polskiego. Spotkanie zakończą zajęcia z grupą rekonstrukcyjną, pokazy uzbrojenia i oporządzenia, szkolenia z musztry oraz mini-inscenizacja.
Zatem, od dzisiaj, kiedy ktoś zapyta Was, co robicie w sobotę odpowiecie, że jesteście na osiedlu im. Antoniny Grygowej na spotkaniach z żywą historią.

Pozdrawiam
Basia

Koleżanka Energia i jej przyjaciółka Wyobraźnia

Dawno, dawno temu żyły sobie dwie dziewczynki: Energia i Wyobraźnia. Pomimo, że bardzo się od siebie różniły, były sobie bardzo bliskie, jedna bez drugiej nigdzie się nie ruszała. Wszystko robiły razem.
Razem bawiły się w kształty - Wyobraźnia wskakiwała przez otworek w uchu do dziecięcej główki, a Energia wskakiwała do dziecięcych rączek i tworzyły dotąd niespotykane kształty i formy. Energia przy pomocy Wyobraźni przeskakiwała od jednego dziecka do drugiego, a one, również dzięki Wyobraźni przeskakiwały przez nią, rzucały do kolegów, przesyłały, odbijały, blokowały, niektóre dzieci chowały się przez szalejącą Energią, ale zupełnie bez potrzeby, bo Energia, mimo, że nieobliczalna i zaskakująca uwielbia, kiedy dzieci razem z Wyobraźnią wymyślają jej różne zadania.
Kiedy Energia się bardzo zmęczy wskakuje w dziecięce nóżki, Wyobraźnia na dobre ulokowała się w głowie małego człowieka. Z taką Energią bez problemu można zamienić się toster i podskakującą grzankę, słonia wachlującego uszami, czy samochód z ruszającymi się wycieraczkami, jest jeszcze zajączek, któremu ruszają się uszy.
Jest jeszcze inna zabawa. Energia kica w rączkę, Wyobraźnia jest leniwa i dalej wynajmuje głowę. Dziecięca rączka chwyta kredkę, albo i dwie i zaczyna wypełniać kolorem pusty kontur. Energia szaleje, bo rączka pracuje coraz szybciej i szybciej. Kolor staje się coraz intensywniejszy, jest go coraz więcej, przybywa kolejny i kolejny. Kiedy rączka skończyła Energia jest wykończona, a na kartce papieru pojawił się piękny, kolorowy ptak. Na pierwszy rzut oka można dostrzec, że Wyobraźnia wcale nie jest taka leniwa, jak ją posądzaliśmy. To nic, że cały czas mieszka w głowie, ale robi różne psikusy i zwykłego, pospolitego wróbelka ubrała w kolorowe piórka: fioletowe spodenki, żółty kubraczek i zieloną czapeczkę. Wyobraźnia nie próżnowała, zresztą Energia też nie.Wszystkie ptaszki są przecudnie kolorowe, świetnie pasują do złotej jesieni, którą tego roku raczy nas Matka Natura.
Na koniec, chcę Wam życzyć, aby Wasze koleżanki Energia i Wyobraźnia nigdy się od Was nie wyprowadzały, niech będą przy Was, nawet kiedy będziecie dorośli. A może właśnie szczególnie wtedy...
Pozdrawiam
Basia

Teatralnie

Nie wiem, czy wy też tak macie, ale ja coraz częściej zaczynam obserwować ludzi. Ostatnio zauważam, że owi ludzie (nieważne mali czy duzi), kiedy słyszą połączenie słów "warsztaty teatralne", albo, co gorsza, np. "teatr dla młodzieży" (dla dorosłych, dla dzieci, noworodków, czy kogo tam chcecie) i że tam ogłoszono zapisy zaczynają blednąć, wszelka krew z twarzy odpływa natychmiast w bliżej nie określone obszary ciała (podejrzewam, że stopy są odpowiednią lokalizacją), kości nabierają cudownej umiejętności bycia gumowymi i już trudności lokomocyjne skutecznie uniemożliwiają wykonanie najmniejszego nawet kroku, a  pójście i zapisanie się na ów "warsztaty teatralne" zaczyna być wyczynem na miarę zdobycia Kilimandżaro. Zaraz po zwalczeniu objawów gumowatości zaczyna się faza "Ale Janie", czyli "ale ja nie grałem nigdy w teatrze", ale ja nie chodziłam nigdy na kółko teatralne", "ale ja nie mam dykcji" i tak do nocy możemy mnożyć wymówki. Znam rekordzistę, który 20 razy zawołał "Ale Janie" zanim skapitulował.
Zatem, umówmy się, "warsztaty teatralne" to nie casting do Teatru Narodowego! Nikt nie da wam na pierwszych zajęciach roli Hamleta, ani wiersza trzynastozgłoskowcem do wyrecytowania na pamięć!
Żeby nie być gołosłownym odsyłam do relacji z "warsztatów teatralnych", których bohaterem była klasa III A ze Szkoły Podstawowej Nr 31 w Lublinie: https://www.youtube.com/watch?v=-WUO9nUCQQ4

Pozdrawiam
Basia
Ps. Następnym razem się poprawię i oprócz linka będą też fotki.