Nadajemy audycję z ptasiego gaju…!

   Czy każdy nastawił aparat? To, co się dzisiaj działo na próbie „Ptasiego radia” jest niesamowite. Pisząc tutaj do Was parę słów, nie mogę wyjść z podziwu dla naszych uczniów
z podstawówki nr 31 w Lublinie. Robota wre- i to jak!

    Dzisiaj na próbie, dzieci rysowały portrety różnych ptaków. Jak się dowiedziałam od Pani Kasi- jednej z reżyserów, są to wzory do stworzenia szablonów. Te z kolei, mają posłużyć jako część dekoracji do spektaklu. Zdradziła mi również, jak będą prezentować się nasi mali aktorzy. Otóż, każde dziecko będzie miało na patyku ptasi dziubek. Reżyserka stawia na nowe i bardzo oryginalne rozwiązania. Każdy ptak swoim ubiorem, ma odzwierciedlać charakter swojej postaci, ale bardziej powiedziałabym- ludzkiej formie. Już tłumaczę. Mamy np. wróbla, któremu nic się nie podoba i jest bardzo zarozumiały. Osoba odgrywająca rolę wróbla, ma być przebrana za „warszawskiego cwaniaka”. Jaskółka z kolei będzie we fraku, a sowy będą przebrane za kujony. Pani Kasia ma bardzo ciekawe pomysły i muszę przyznać, że pomysł zrobi na pewno furorę. Dla mnie bomba!

    Drugi reżyser- Adrian, pracował z dziećmi nad początkowymi scenami. Teksty jeszcze w rękach i nie na pamięć, ale wszystko idzie w dobrym kierunku. Dzisiaj grupa pracowała nad pierwszymi scenami, czyli wystąpieniu spikerów i prezentacji poszczególnych ptaków. Jednym z pomysłów, jest siadanie ptaków na drut. Każde dziecko po swojej prezentacji, „siada” na drucie rozciągniętym na scenie. Bardzo podoba mi się ten pomysł i myślę, że widzom on również przypadnie do gustu. Dzieci będą trzymały kabel bądź sznurek w rękach udając, że siedzą na drucie telekomunikacyjnym. Iście ptasie zwyczaje! Nie będę zdradzać Wam wszystkich pomysłów, bo musicie sami przyjść i zobaczyć spektakl.

    Praca wre. Dzieci słuchają uwag reżyserskich i pracują w dużym skupieniu. Naprawdę czuć tę twórczą atmosferę, kiedy się przebywa na sali podczas próby. Nawet bardzo nie protestują, kiedy muszą powtarzać daną scenę wielokrotnie, a jak wiadomo, to przecież męczące. Zachowują się jak profesjonaliści. Reżyser zaczyna wprowadzać muzykę, także spektakl nabiera coraz lepszych kształtów. Widać, że reżyserzy wiedzą co robią i wszystko jest dokładnie przemyślane. Oby tak dalej, trzymam mocno kciuki!

Pozdrawiam

 Basia

Poniżej jak zwykle galeria zdjęć

 

Dzień pod znakiem wyzwań

Po raz kolejny spotkaliśmy się w sobotni poranek na ulicy Antoniny Grygowej, gdzie wspólnie z młodymi mieszkańcami osiedla poznawaliśmy historię patrona kolejnej ulicy. Od samego początku spotkanie stało pod znakiem wyzwań:
Po pierwsze: bohaterka spotkania, Lucyna Herc - postać dość dyskusyjna.
Po drugie: wiek odbiorców. Nasz gość, dr Jacek Romanek z lubelskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej niezwykle rzadko mówi do tak młodego audytorium, zatem zainteresowanie uczestników było dla niego wyzwaniem, ale, jak zobaczycie na zdjęciach, podołał wyśmienicie. Podczas wykładu uczestnicy spotkania powtórzyli najważniejsze daty związane z rozpoczęciem działań wojennych na terytorium Polski, poznali sposoby walki Polaków z okupantem sowieckim oraz organizacje i struktury, które temu celowi służyły.
Druga część spotkania, zajęcia w plenerze, również stały pod znakiem wyzwań, sądzę, że bardziej fizycznych, ponieważ bieg z RKM-em łatwy nie jest, nawet jak ma się do pomocy kolegę. Na zakończenie uczestnicy powtórzyli wspólnie z rekonstruktorami najważniejsze informacje o bohaterce spotkania, tj. Lucynie Herc. Jak zwykle zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć oraz filmu ze spotkania:
Film dostępny jest na youtube.com: https://www.youtube.com/watch?v=0cBUcTDyIY8

„Im wyżej, tym widoczniej”- czyli maturzyści w akcji.

    W poniedziałek w VIII Liceum Ogólnokształcącym im. Zofii Nałkowskiej w Lublinie odbyły się warsztaty teatralne, których efektem będzie spektakl pt.:” Pod parasolem humoru”. Na scenariusz składają się teksty takich twórców jak: Kazimierz Przerwa- Tetmajer, Ignacy Krasicki, Julian Niemcewicz, a aktorasmi są uczniowie klasy III z przedmiotem "animacja kultury". Może i brzmi groźnie, ale już po pierwszych usłyszanych linijkach czeka się z ogromnym skupieniem na kolejne. Pani reżyser, dr Urszula Lewartowicz, która głowę (jak i serce zapewne) ma pełną pomysłów, w sposób wręcz mistrzowski połączyła teksty i stworzyła scenariusz na „deski teatralne”. Tutaj koniecznie muszę przybliżyć Wam postać naszej Pani reżyser, która z wykształcenia jest pedagogiem, wychowawcą, reżyserem teatralnym, ale przede wszystkim, jak mówi, animatorem.  Tę animacyjną Duszę można spotkać na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS, gdzie pracuje i wykłada w Zakładzie Pedagogiki Kultury. Pani Ula jest założycielką Teatru Studenckiego STOPA, z którym zrealizowała wiele projektów. Związana jest również z Lubelską Filharmonią im. H. Wieniawskiego w Lublinie, z którą przygotowuje przedstawienia dla dzieci. Żeby zobaczyć panią Ulę w akcji, należy wybrać się na pokaz lubelskiego kabaretu „PoMimochodem”,  z którym występuje od wielu lat.

Urszula Lewartowicz, reżyser

W przygotowywanym spektaklu gra siedmioro tegorocznych maturzystów. Jako rekwizyty, nasi licealiści używają parasoli przeciwdeszczowych, z którymi potrafią zrobić przeróżne rzeczy. Czy wiedzieliście, że parasol może być psem i szczekać? Może! Jak przyjdziecie na spektakl, to zobaczycie na własne oczy. Musicie przyznać, że intrygujące. Zespół jak i Pani reżyser, bardzo dobrze współpracują ze sobą, a twórcza atmosfera udziela się od samego patrzenia i obserwowania ich pracy. Jestem bardzo ciekawa, jak będą wyglądać dalsze ich próby, także śledźcie koniecznie moje kolejne wpisy.

Życzę Wam, aby każdy Wasz dzień pod parasolem, mijał pod znakiem „parasola humoru”.
Poniżej, jak zwykle galeria zdjęć oraz link do filmu:

Pozdrawiam
Basia

Pani Justyna, porucznik i rzut granatem

Pamiętacie taki polski film z 1998 roku "Spona"? Film jest adaptacją książki Edwarda Niziurskiego "Sposób na Alcybiadesa".
Otóż, w pewnym renomowanym męskim liceum klasa pierwsza znacznie odstaje poziomem wiedzy od wymaganego, niezbędnego minimum, mizeria umysłowa sięga dna, co bardzo frapuje ciało pedagogiczne. Skutkiem tego są daleko posunięte restrykcje i zaostrzenia wobec pozostałych klas. Atmosfera robi się nieciekawa, a feralni pierwszacy zostają zobligowani przez maturzystów do udobruchania pedagogów. Kupują wiec tytułową "sponę" (czyli sposób na nauczycieli), niestety stać ich tylko na profesora od historii, Alcybiadesa... Co dalej nie zdradzam, ważne, że cała klasa z profesorem na czele odpływają w meandry historii i swobodnie dryfują (słowo klucz w filmie) przez dzieje naszego narodu. Opiszę tylko scenę, kiedy klasa ów "nieuków" poznaje losy Powstania Listopadowego. Uczniowie wspólnie z profesorem Alcybiadesem udają się pod Belweder, profesor dzieli chłopców na drużyny, jedni biegną normalną drogą, drudzy zaś zboczem, pod górę (na skróty). Okazuje się, że ci co skrótami szybciej dostali by się do siedziby ówczesnej władzy, jednak dopadają ich wątpliwości, że wtedy był listopad (mógł być śnieg, było śliskie zbocze itp.), że było ciemno, że mieli oficerowie dodatkowe obciążenie i tak po nitce sami odkrywają dlaczego powstanie mogło zakończyć się klęską, a ukontentowany profesor spokojnie dryfuje widząc jaką moc edukacyjną mają prowadzone przez niego zajęcia.
Podobne wrażenie miałam obserwując uczestników sobotniego spotkania na osiedlu im. Antoniny Grygowej. Temat niełatwy, ponieważ dotyczący cichociemnych (polskich żołnierzy szkolonych podczas II Wojny Światowej w Anglii i zrzucanych do Polski) i postaci Majora Hieronima Dekutowskiego ps. "Zapora". Spotkanie rozpoczęła się Pani Justyna Dudek z lubelskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej, która w bardzo przystępny sposób opowiedziała o specyfice szkolenia cichociemnych, wyjaśniła skąd nazwa tych żołnierzy. Duże wrażenie na uczestnikach zrobił krótki film, w którym dawni cichociemni, dziś leciwi starcy, opowiadają historię swojego szkolenia i zrzutu na terytorium Polski. Osobiście uważam, że relacje świadków historii są jednym z cenniejszym źródeł informacji dla młodego pokolenia.
Następnie grupa uczestniczyła w zajęciach terenowych. Uczestnicy w eskorcie czterech partyzantów stali się oddziałem, który musi się przemieszczać z bronią, obserwować teren, przedostać się na drugą stronę drogi. Wraz z upływem czasu młodzi uczestnicy coraz bardziej stawali się oddziałem, musieli meldować porucznikowi o położeniu wroga, wykonywać komendy. Na zakończenie bezbłędnie odpowiedzieli na zadane im pytania i co mnie cieszy sami mieli ich do naszych rekonstruktorów całkiem spory zasób. Lekcje żywej historii stanowią niezwykłe narzędzie edukacyjne, ponieważ pozostają w pamięci uczestników, angażują go całkowicie, pozwalają doświadczyć i przez chwilę poczuć się bohaterowie sprzed lat.
Z tego miejsca zaproszą was na kolejne nasze spotkanie, które dotyczyć będzie patronki osiedla, Antoniny Grygowej. Zaczynamy, jak zwykle o godzinie 10.00 w sali Centrum Aktywności Środowiskowej przy ul. Grygowej 4b.
Poniżej, standardowo, galeria zdjęć oraz link do filmu:
https://www.youtube.com/watch?v=viGeHjQQL4A&feature=youtu.be

Pozdrawiam
Basia