Tourne na zakończenie

Nie wiem, czy znacie taką starą harcerską piosenkę "...ogniska już dogasa blask, braterski splećmy krąg w wieczornej ciszy w świetle gwiazd uścisk rąk(...), przy innym ogniu w inną noc, do zobaczenia znów". Zatem możecie się domyślać, że powoli zbliżamy się do końca naszych działań. Za nami już dwa podsumowania, dzisiaj kolejne, jutro natomiast wielki finał w naszym domu kultury.
Jako pierwszą odwiedziliśmy Szkołę Podstawową Nr 52 im. Marii Konopnickiej na lubelskim Felinie. Nie wiem, czy pamiętacie, uczniowie klas szóstych uczestniczyli w grze miejskiej dotyczącej patronów ulic na osiedlu Jagiellońskim (filmik: https://www.youtube.com/watch?v=e8Za7XWZv58).
10 grudnia odbyły się dwie premiery spektakli, które powstawały podczas warsztatów. Jako pierwsi wystąpili uczniowie Szkoły Podstawowej Nr 31 im. Lotników Polskich ze spektaklem "Ptasie Radio", który nawiązuje do "ptasich" i "drzewnych" ulic Bronowic.
Następnie klasa III D VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Zofii Nałkowskiej wystąpiła ze spektaklem "Pod parasolem humoru", który wykorzystuje teksty Juliana Ursyna Niemcewicza, Kazimierza Przerwy Tetmajera i Ignacego Krasickiego. Pisarze ci są patronami ulic w dzielnicy Kośminek. Ostatnim punktem programu był reportaż, który powstawał przez cały czas trwania warsztatów. Była to taka mała sentymentalna podróż, która na twarzach widowni i aktorów wywołała sporo uśmiechu.
12 grudnia gościliśmy w Szkole Podstawowej Nr 31 im. Lotników Polskich, 15 grudnia to wizyta w LO Nr 8, a 17 grudnia w Centrum Aktywności Środowiskowej przy ulicy Grygowej. Jak zapewne się domyślacie widownia zobaczyła dwa spektakle i reportaż. Za każdym razem odbiór był pozytywny, jednak, każda publiczność jest inna i niepowtarzalna, więc za każdym razem inny fragment rozśmieszał, za każdym razem aktorzy grali inaczej. Wiadomo, podczas premiery trema największa, a każde kolejne "granie" idzie coraz lepiej.
Dzisiaj zapraszam wszystkich, którzy chcą zobaczyć nasze spektakle i reportaż do Dzielnicowego Domu Kultury "Bronowice" o godzinie 17.00.
Poniżej niewielki fragment tego co działo się dotychczas

Pozdrawiam
Basia

Halo, halo, tu Ptasie Radio!

Wszem i wobec mogę ogłosić, że prace nad spektaklem „Ptasie radio” zostały zakończone. 

W ubiegły piątek odbyła się ostatnia próba kończąca cykl spotkań uczniów ze Szkoły Podstawowej nr 31 w Lublinie. Chętnie się pochwalę, że jako pierwsza mogłam obejrzeć wynik pracy naszych małych aktorów :-)

    Próba już z pełną scenografią, zrobioną przez reżyserów - Kasię i Adriana, z całą muzyką i przede wszystkim - w kompletnych już strojach, dała dowód na to, że dzieci bardzo dobrze czują się w świecie teatru. Widać ogromną pracę i zaangażowanie całej grupy i co najważniejsze, oczekiwanie na dzień premiery. Po próbie dzieci dostały oklaski, nie tylko oczywiście ode mnie, ale i od Adriana, który wyglądał na bardzo zadowolonego. A dzieci? Myślę, że radość, którą widziałam w ich oczach po skończonej próbie, mówi sama za siebie. Cały zespół świetnie się prezentuje i jestem pewna, że publiczność tak samo jak ja, doceni ich zapał i wykonaną wspólną pracę.

    Ostatnio rozmawiałam głównie z dziećmi (o ich odczuciach i wrażeniach mogliście przeczytać w moich postach).  A teraz czas, by do głosu dopuścić Adriana, którego szczegółowo wypytałam o pracę z dziećmi i nad spektaklami. 

Czy tak samo pracuje się z dziećmi jak z dorosłymi? Są jakieś różnice?
A.:  Oczywiście podejście się zmienia, chociaż czasem i dorośli zachowują się jak dzieci. W stosunku do dzieci używa się innych środków wyrazu, innego w pracy z nimi. Stawiam na zaangażowanie i koncentrację.

Jak wygląda schemat próby - jakie jej etapy są najważniejsze?
A.:  Bardzo ważna jest rozgrzewka, od niej zaczynamy. Ma zaangażować dzieci, ożywić i zachęcić do pracy. Potem ewentualna praca z tekstem, rozstawienie scenografii i jazda! Jest pewien stały rytuał - najpierw zabawa, potem praca. Grupa jest bardzo zgrana i widać, że przychodzenie na próbę jest dla nich przyjemnością, a nie, że im ktoś każe. Są nastawieni na pracę, w którą się angażują. I to jest super.

Co dzieciaki angażuje najbardziej?
A.: Co angażuje najbardziej? Humor. To dzieciaki łapią najbardziej i najchętniej.

Co jest bardziej wymagające - praca z dziećmi czy z dorosłymi?
A.:  Nie ma tu rozgraniczenia. Tyle samo kosztuje praca z dziećmi, co z dorosłymi, z zawodowcami. Nie ma tak, że przychodzę na próbę i staram się tylko na próbach w teatrze, a z dziećmi traktuję pracę jako zabawę. W tej kwestii, podejście się nie zmienia.

 Czy jest coś, co dzieciaki wnoszą do Twojej pracy jako reżysera i instruktora?

A.:  Oczywiście! Jest to przede wszystkim energia. Mają jej mnóstwo. Wnoszą ją na każdą próbę i tę energię zabieram garściami.

Czy masz może jakieś „rady instruktorskie”, którymi mógłbyś się podzielić?
A.:  Rady? Hmm… Trudno może o rady, ale jest kilka spraw, o których należy pamiętać w tej pracy. Po pierwsze uśmiech. Uśmiech na dzień dobry i na do widzenia, którym zarażasz wszystkich dookoła. Po drugie - kompetencja. Jeśli wiesz, co robisz, dzieciaki też będą wiedziały. Trzeba być pewnym siebie i zorganizowanym, a wszystko, co będziesz chciał, uda się zrealizować. A po trzecie i najważniejsze - to ma być przyjemność. Nie spinaj się i wyluzuj, świat teatru ma cię przenieść w innym wymiar, gdzie oderwiesz się od rzeczywistości.

   A co do Was, moi drodzy Czytelnicy, zapraszam Was bardzo serdecznie  na pokaz spektaklu, który odbędzie się 12.12.2014 w Szkole Podstawowej nr 31 w Lublinie, o godz. 11.20. Nie może Was tam zabraknąć! Emocje gwarantowane! Przyjdźcie i zobaczcie sami, jak  „Ptasie radio” nadaje audycję.

Pozdrawiam 

Basia

Teatralny humor pod parasolami

Listopad za nami, od dziś mamy grudzień, a to oznacza, że już całkiem niedługo będziemy mogli podziwiać wyniki pracy z naszych warsztatów teatralnych. Oczywiście o datach premier i pokazów będę Was informować na bieżąco, także będziecie mogli wszystko zapisać w Waszych zapełnionych kalendarzach. Mam nadzieję, że moje wpisy i materiały utwierdzają w przekonaniu, że nie może Was tam zabraknąć.

    Wraz ze swoim notatnikiem, ulubionym długopisem i aparatem, odwiedziłam naszych licealistów, którzy dzielnie ćwiczą i pracują nad spektaklem. Atmosfera nadal przyjacielska i pełna humoru, toteż praca przebiega sprawnie i nikt nie myśli o żadnym zmęczeniu. Kolejne sceny spektaklu są już „ustawione”, mówiąc językiem reżyserskim i połączone z tymi, nad którymi grupa wcześniej pracowała. Kolorowe parasole, które użyte są w spektaklu i pełnią funkcję rekwizytów, części strojów i przede wszystkim scenografii, znajdują coraz to nowe zastosowania. I kto by pomyślał, że wszystko to można zrobić za pomocą jednego parasola. A można! Magia teatru przedmiotu jest nieoceniona i urzeka swoją nieograniczoną formą. Pani reżyser, pani Ula, daje możliwości wykazania się w tym swoim uczniom i zachęca do własnych pomysłów. Angażuje i pobudza grupę do kreatywnego myślenia, aby wykorzystywane pomysły były wspólnym wynikiem pracy na zajęciach. Obserwując próbę śmiało mogę stwierdzić, że wszyscy chętnie włączają się w przygotowania i robią to nie z przymusu, a z czystej przyjemności zrobienia czegoś fajnego. I to fajne „coś” jak najbardziej im wychodzi.

    Pani Ula dba, nie tylko o ruch na scenie i cały obraz sceniczny, ale również o czystość i jasność przekazu. Jak wiadomo, dykcja i emisja głosu aktora jest bardzo ważna, na co pani Ula zwraca szczególną uwagę. Daje wskazówki i każdemu pomaga, dzięki czemu uczniowie mają możliwość poprawiania swojego warsztatu aktorskiego.

    Jeszcze wiele pracy, nie tylko nad scenariuszem i tworzeniem kolejnych scen, ale również i pracy własnej nad swoimi rolami. Myślę, że z tymi zadaniami nasi licealiści poradzą sobie celująco, bo wszyscy z niecierpliwieniem czekamy na wynik końcowy ich pracy. Mimo tego, że czasu pozostało już bardzo niewiele i da się wyczuć lekkie zdenerwowanie tym faktem, grupa nie traci sił, a przede wszystkim humoru, nie tylko pod parasolem.
Dołączam kilka zdjęć

Pozdrawiam
Basia

Patroni naszych ulic w walce o Niepodległość

Grudzień zbliża się nieubłaganie, a to znaczy tylko jedno, że nasz projekt zbliża się do końca.
W sobotę, 22 listopada odbyło się podsumowanie warsztatów rekonstrukcji na osiedlu imienia Antoniny Grygowej. Nasi rekonstruktorzy przygotowali cztery scenki rekonstrukcyjne nawiązujące do postaci omawianych podczas warsztatów partonów ulic. Mogliśmy zobaczyć żołnierzy Wojska Polskiego z 1939 roku, oddział polskich partyzantów, przedstawicieli wojska ludowego. Największą atrakcją dla publiczności z pewnością była możliwość wspólnych działań z rekonstruktorami.
Z tego miejsca serdecznie dziękuję w imieniu swoim i uczestników projektu z osiedla im. Antoniny Grygowej rekonstruktorom ze Stowarzyszenia Lubelska Grupa Rekonstrukcji Historycznych "FRONT" oraz Stowarzyszeniu Rekonstrukcji Historycznej Wrzesień 39.
Wszyscy uczestnicy projektu otrzymali pamiątkowe dyplomy i drobne upominki oraz obejrzeli wystawę Modelki Hartwiga udostępnioną przez Galerię PROSPERO z Lublina.
Wszystkim, którzy żałują, że nie zdążyli dołączyć do warsztatów powiem, że to nie koniec przygody mieszkańców osiedla z "żywą historią", ponieważ od stycznia spotkania będą kontynuowane, na życzenie dzieci i młodzieży, którzy dalej chcą poznawać historię swojego kraju. Nadarza się świetna okazja, ponieważ jedna z ulic nieopodal osiedla otrzymała nazwę od nazwiska ostatniego partyzanta, Józefa Franczaka, ps. "Lalek", który zginął w 1963 r.
Standardowo zapraszam do galerii zdjęć i filmiku na Youtube.

Pozdrawiam
Basia

Co by było gdyby...

Do napisania tej notki usiadłam z ciężkim sercem, dlatego, że dotyczy ona ostatniego spotkania z rekonstruktorami ze Stowarzyszenia Rekonstrukcji Historycznej Wrzesień 39 i ich przyjaciółmi, którzy przez blisko dwa miesiące opowiadali dzieciom i młodzieży z osiedla im. Antoniny Grygowej o patronach ulic z ich najbliższego otoczenia.
Na zakończenie uczestnicy projektu poznali postać patronki osiedla, Antoniny Grygowej. Dla niektórych była to pierwsza okazja, by dowiedzieć się czegoś o Pani Antoninie.
Sądzę, że była to dla nich dobra lekcja, ponieważ osiedle, na którym mieszkają nie cieszy się dobrą sławą wśród pozostałych mieszkańców Lublina, a przecież taką patronką należy się chwalić i być dumnym. Jestem przekonana, że gdyby Antonina Grygowa żyła w dzisiejszych czasach, pełnych kolorowych magazynów, przeróżnych rankingów i portali społecznościowych z pewnością została by uznana za (i tu posłużę się językiem popkultury) "ikonę dobroczynności" i obsypana licznymi nagrodami. No bo jak inaczej nazwać kobietę, która bezinteresownie wysyła tysiące paczek (głównie z żywnością) do więźniów niemieckich obozów koncentracyjnych? Na jej pomoc mogli liczyć szczególnie Ci, którzy nie mieli rodziny, byli samotni. Paczki podpisywała "Ciotka Antonina" i w każdej z nich umieszczała zawsze jakiś drobiazg, aby choć na chwilę rozjaśnić tragiczny obozowy los. Jej paczki docierały do obozów na terenie całego kraju.
Za swoją działalność otrzymywała podziękowania, a i owszem. Lecz były to "jedynie" ciepłe słowa do więźniów,  których uszczęśliwiła paczką oraz właśnie nazwa ulicy. Dla kogoś będzie to "jedynie", dla innych "aż tyle". Ponieważ, to więźniowie, którzy przeżyli obóz na Majdanku wnioskowali o uczynienie Antoniny Grygowej patronką jednej z ulic w pobliżu terenu obozu dla upamiętnienia jej działalności na rzecz więźniów.
Grób Antoniny Grygowej znajduję się na lubelskim cmentarzu przy ulicy Lipowej, zachęcam do odwiedzenia tego miejsca podczas jesiennych spacerów.
Poniżej, jak zwykle galeria zdjęć i link do filmu:
https://www.youtube.com/watch?v=Iyms-hYkb2Q&feature=youtu.be

KL Lublin 1941 - 1944

Zapraszam Was do wspólnego spaceru śladami historii. Z pewnością wiecie, że w Lublinie znajduje się ulica Droga Męczenników Majdanka. Z pewnością wiecie też czym jest Majdanek. Część z Was odpowie, że muzeum, część, że baraki z butami, a jaszcze inni, że był tam obóz koncentracyjny. Wszyscy macie rację. Chciałabym, aby po lekturze tego posta wszyscy czytelnicy wiedzieli, że Majdanek to nazwa dawnego niemieckiego obozu koncentracyjnego, wybudowanego w 1941 roku decyzją Heinricha Himmlera. Obóz zajmował powierzchnię 270 ha, dużo więcej niż zajmuje obecne Muzeum i składał się z trzech części: części gospodarczej (baraki, gdzie pracowali więźniowie), części więźniarskiej (pięć pól baraków zajmowanych przez więźniów (zwykle przepełnionych, bez podstawowego wyposażenia, pozbawione okien) oraz segmentu dla strażników (zwykle SS). Majdanek początkowo był obozem dla mężczyzn, od 1942 roku osadzane były również kobiety. Więźniami obozu były też dzieci, głównie żydowskie, białoruskie i polskie (z terenów zamojszczyzny). Więźniowie Majdanka oprócz pracy na terenie obozu byli transportowani m.in. do obozu pracy przy ul. Lipowej (obecnie znajduje się tam CH Plaza).
Więźniowie byli głodzeni (otrzymywane racje żywnościowe były bardzo skąpe w porównaniu do wysiłku, na jaki byli narażeni), często chorowali (z uwagi na przerażające warunki sanitarne panujące w barakach, brak ogrzewania, odpowiedniej odzieży), byli zastraszani, poddawani rozmaitym karom i szykanom.
Śmierć w obozie obecna była stale. Więźniowie umierali w wyniku wycieńczenia organizmu, na skutek chorób, głównie ginęli podczas egzekucji (również zbiorowych - tzw. Dożynki, 8.XI. 1943), byli mordowani w komorach gazowych. Podaje się, że ze 150 tys więźniów, którzy przeszli przez Majdanek około 80 tys straciło życie (z czego 60 tys to Żydzi).
Skąd nazwa ulicy?
W dzielnicy Bronowice (zaraz na jej początku, za wiaduktem kolejowym) można zobaczyć bordowe hangary, to pozostałości po funkcjonującej na tych terenach na początku XX wieku fabryce samolotów Plagego i Laśkiewicza. W czasie II wojny światowej fabryka została zbombardowana, a na jej bocznicy rozładowywano transporty więźniów kierowanych do obozu na Majdanku, tu również odbywała się konfiskata kosztowności. Następnie więźniowie transportowani byli pieszo na teren obozu.
Obóz zlikwidowano 23 lipca 1944 roku po wkroczeniu do Lublina Armii Czerwonej, niedługo potem zorganizowano na terenie Majdanka obóz NKWD dla członków polskiego Państwa podziemnego.
Z uwagi na specyfikę miejsca, relacja ze zwiedzania Muzeum dostępna będzie jedynie podczas prezentacji reportażu dokumentującego projekt.

Pozdrawiam
Basia

Teatr przedmiotu- czyli co, jak i gdzie

Poniedziałki bywają trudne i już sam fakt, że to właśnie nimi zaczyna się tydzień sprawia, że nie jest to najbardziej lubiany dzień tygodnia. I najwięcej zawsze rzeczy do załatwienia, zrobienia i wiele, wiele innych. A to, jak ten czas umyka i z jaką szybkością przewracam kartki w moim kalendarzu, jest niesamowite. Bardzo szybka ta tegoroczna jesień, a może tylko mi się tak wydaje…?

   Poniedziałki, to także dzień warsztatów w Liceum nr 8 im. Z. Nałkowskiej w Lublinie. Nasi dzielni licealiści, pod czujnym okiem Pani Uli Lewartowicz, ćwiczą swoje role i sumiennie pracują nad kolejnymi scenami. Za dwa tygodnie postaram się wrzucić filmik z ich próby, to sami zobaczycie, jak się prace mają. Poszczególne sceny są już ustawione przez Panią reżyser i zespół bardzo dokładnie opracowuje każdą z nich. Aż miło popatrzeć na ten proces twórczy, który z tygodnia na tydzień przyspiesza. 

    Czy znacie takie zagadnienie, jak „teatr przedmiotu”? Jak wiecie, teatr nie jest formą jednorodną i już dawno porzucił swoje stare „ramy”.  Jest wiele jego odmian, rodzajów i dzisiaj chciałabym się skupić właśnie na teatrze przedmiotu.

    Teatr przedmiotu rezygnuje w swojej formie ze słowa na rzecz ruchu przedmiotu, jego cechach i właściwościach. Chodzi tutaj o tzw. narrację plastyczną, która umożliwia zagranie na scenie poprzez przedmiot praktycznie wszystkiego. Przedmiot może zagrać zupełnie inaczej niż żywy aktor, może być czymkolwiek chcemy. Odchodząc często od słowa mówionego, skupia się na animacji teatralnej właśnie poprzez przedmiot. Dzięki temu, widz ma możliwość zetknięcia się z nową, inną, zaskakującą formą. Aktor- animator ożywia przedmioty na oczach widzów i wprowadza ich w świat nieograniczonej wyobraźni. Właśnie taką formą sceniczną zajmuje się nasza grupa licealna. Pobudzają do życia przedmioty i próbują wydobyć z nich cechy, które na scenie okazują się być czymś zupełnie innym- np. parasol jako szczekający pies. Pani Ula, która od dawna zajmuje się tą formą teatralną, potrafi ożywić niemal wszystko. A co najważniejsze- pobudza naszych młodych aktorów do działania i do poszukiwania nowych, niekonwencjonalnych rozwiązań scenicznych. Jestem bardzo ciekawa, co będą ożywiać na kolejnych próbach, bo po dzisiejszym spotkaniu mogę stwierdzić, że nie ma rzeczy nie do ożywienia. Dorzucam parę zdjęć. Następnym razem postaram się także o filmik.

Pozdrawiam

Basia

Zapraszam do galerii